Is de staat leeg, virtueel, gefragmenteerd? Dat lijken merkwaardige kwalificaties als we de omvang van de overheid en haar programma’s in ogenschouw nemen. De staat is terug, als hij al ooit is weggeweest. Ondanks alle kritiek op de maakbaarheid, zijn ambities en pretenties indrukwekkend. Natuurlijk, er is een interventieparadox: maatschappelijke, ecologische, internationale en economische problematiek is even omvangrijk en hardnekkig als de grenzen waarop de interventieprogramma’s stuiten. Tegelijkertijd is de kern van de democratie dat we het over probleemdiagnose én oplossingsrichtingen fundamenteel oneens zijn. Wat betekent dat voor ons politieke bestel van representatie, checks and balances en machtenscheiding?