In het essay hebben we onderzocht welke lessen het ministerie van VWS kan trekken uit de wijze waarop de besluitvorming over bereikbaarheid en toegankelijkheid van de acute zorg is verlopen. Daartoe zijn drie casus geanalyseerd waarin regionaal maatschappelijke en politieke onrust over de acute zorg zichtbaar was of nog steeds is. Het gaat om de herinrichting van de acute zorg bij de Gelre Ziekenhuizen in de periode 2022–2024, de lopende besluitvorming bij het Spaarne Gasthuis over de concentratie van 24-uurszorg in Haarlem of Hoofddorp, en de besluitvorming rond een mogelijke samenwerking tussen Adrz en ZorgSaam in Zeeland.

 

De casus maken zichtbaar dat discussies over acute zorg vrijwel nooit uitsluitend gaan over medische kwaliteit of bedrijfsmatige houdbaarheid, maar steeds ook over gemeenschap, identiteit en publieke aanwezigheid. In dat licht is dit essay een poging om de besluitvorming over acute zorg in ziekenhuizen anders te lezen. Niet als een technisch-organisatorisch vraagstuk dat met betere afstemming kan worden vlotgetrokken. Maar als een vraagstuk van legitiem verschil en waardevolle variëteit, waarin verschillende publieke waarden, institutionele logica’s en bestuurlijke verantwoordelijkheden op elkaar inwerken, zonder dat vooraf vaststaat welke daarvan doorslaggevend zou(den) moeten zijn. Dat maakt de rol van VWS interessant, omdat hierin zichtbaar wordt hoe het stelsel bepaalde waarden steviger organiseert dan andere – en hoe het ministerie zich verhoudt/kan verhouden tot die ongelijkheid.